Türkiye’de Fırtına Görülür Mü?
Her şey bir sonbahar akşamı Kayseri’nin o soğuk, gri havasıyla başladı. Havanın o derin sessizliğinde bir şeyler vardı; belki de bir fırtına, bir değişim… Ama ben, tıpkı her zaman olduğu gibi, hayatın akışına kapılmış bir şekilde, dışarıda olan biteni pek dikkate almadım. O gün günlüklerimden birini yazıyordum. Bir yandan da birkaç gün önce aldığım kitabı bitirmeye çalışıyordum. Kitabın sayfaları arasında kaybolduğumda, dışarıdaki hava gerçekten de başka bir şey oluyordu. Sanki gökyüzüyle aramda bir bağ varmış gibi hissettim; tuhaf bir şekilde fırtına yakın bir şeyler vardı ama ya da belki ben sadece öyle düşünmek istiyordum. Kim bilir, belki de Kayseri’de fırtına hiç olmazdı.
O Gecenin Fırtınası
Bir sabah uyandım ve gün henüz kararmamıştı, ama sabahın o huzurlu sabahı beklemiyordu beni. Fırtınanın habercisi olan rüzgar, o sabahın erken saatlerinde çoktan yerini almıştı. Bahçemizdeki çiçekler sallanıyor, rüzgarın uğultusu eşyaların sesini bastırıyordu. İçimde bir şeyler kıpırdamaya başladı. Hani bazen bir şeyin başlangıcını, içinde olduğun an bile fark edersin ya, işte o anlardan biriydi. Tıpkı bir fırtınanın ilk damlalarının düşmesi gibi. “Acaba bu fırtına Kayseri’yi vurur mu?” diye düşünmeden edemedim. Kayseri’de fırtına olur muydu, gerçekten?
Kayseri’de Fırtına Olur Mu?
Kayseri, sıcağıyla meşhur bir şehir; her yaz, asfaltların bile kavrulduğu, sıcak rüzgarların insanın içini bunaltan şehirlerden biri. Ama o sabah, hava tüm bildiklerini bozan bir şekilde değişiyordu. Birden fazla duygu içinde savruldum. İki dünya arasında kalmıştım; her şeyin sakin, kontrollü gidişatını seviyorum, fakat doğanın çılgınca bir şeyler yapmak üzere olduğu da çok belli. Rüzgarın hızı arttıkça, içimde de bir heyecan büyüdü. Bir fırtına düşüncesi; belki Kayseri için normal bir şey değildi ama işte bu yüzden biraz daha ilgi çekiciydi. Acaba bu fırtına yerini felakete mi bırakacaktı? Birden, bana Kayseri’nin o taş binalarının içinde bir felaketin oluşabileceği fikri oldukça çekici gelmeye başladı.
Bir anda telefonuma gelen uyarılarla irkildim. Meteoroloji, “Bölgeyi etkileyen bir fırtına var” diyordu. Bu, Kayseri’de fırtına görülebileceği anlamına mı geliyordu? O an, yazmakta olduğum günlüğü bir kenara bıraktım. İçimdeki duygular, kaybolmuş bir fırtına gibiydi. Duygusal olarak, sanki her şey kontrol edilemiyordu. Rüzgar bir şeyler fısıldıyordu, ama ben hiçbir şey anlayamıyordum. Bir yanda doğanın gücünü hayal ediyorum, diğer yanda bu gücün beni ne kadar savurabileceği korkusuyla içim ürperiyordu.
Gökyüzündeki Sessizlik
Saatler geçtikçe, dışarıdaki hava biraz daha tuhaflaştı. Gökyüzü griye dönmeye başladı, ama hala tam bir fırtına yoktu. O anki duygularımı anlatmak gerçekten zor. Bir yanda sabahın o sakin havası vardı, diğer yanda ise büyüyen bir gerginlik. Rüzgarın sürekli artması, sanki biraz sonra büyük bir şey olacakmış gibi bir izlenim bırakıyordu. İçimdeki karışıklık, dışarıdaki doğanın bir parçası gibi hissettirdi. Fırtına, bir anlamda içsel bir şeydi benim için. O anı, hayatımda ne zaman önemli bir değişiklik olsa, o karanlık gökyüzünün altında bulurdu beni. Fırtına, yaşadığım yerin, o anki ruh halimin bir simgesiydi.
Fırtına Geldiğinde
Birden, havadaki o ince titreme bir çığlık halini aldı. Dışarıda büyük bir rüzgar esiyordu. Camların titrediği, yaprakların savrulduğu, sokak lambalarının bile zorlukla ayakta durduğu bir an geldi. Fırtına artık Kayseri’yi bulmuştu ve hiç beklemediğim bir şekilde, bu kasvetli kasaba, büyük bir doğa olayının ortasında kalmıştı. Dışarıda dev ağaçlar, uğuldayan rüzgarın etkisiyle bükülüyordu. İçimdeki heyecan, büyüyen bir panik haline dönüşüyordu. Gözlerim pencereyi zorla aralamaya çalışırken, kafamda farklı düşünceler birbirini kovalamaya başladı.
Hayatımda bir fırtına hep vardı ama hiç bu kadar büyüğünü hissetmemiştim. Doğanın gücü beni boğmuştu, ama o an bir değişim de hissediyordum. İnsan, doğanın gücüne ne kadar saygı gösterse de, her zaman bir adım önde olma isteğiyle hareket eder. Fırtına büyüdükçe, biraz da içimdeki heyecan büyüyordu. Acaba bu neyin başlangıcıydı? Bir yanda felaketten kaçarken, diğer yanda bir umut ışığı vardı.
Fırtına Geçtikten Sonra
Fırtına geçtikten sonra, Kayseri yeniden eski haline dönmüştü. Gökyüzü, sonbaharın soluk mavi rengini almıştı. Ama artık her şey çok farklıydı. Sanki içimdeki kasvetli hava dağılmış, yerine bir huzur gelmişti. Fırtına bana, yalnızca dışarıdaki bir doğa olayı değil, aynı zamanda içsel bir değişim, bir yenilik getirmişti. Kayseri’de fırtına görülür mü? Artık biliyorum; evet, görülür. Ama yalnızca dışarıda değil, içimizde de. Fırtına, bir anlamda hayatın kaçınılmaz bir parçasıdır; bazen kontrolsüzdür, bazen de bir anda gelir. Ama ne olursa olsun, sonunda bir sessizlik vardır. O sessizlikte yeni başlangıçlar gizlidir.
İçimden bir huzur yayıldı, dışarıdaki havadan çok daha fazla. Bunu yazarken bile, fırtınanın gidişi, bana hayatta sabırlı olmayı hatırlatıyor. Zihnimin, kalbimin karışıklığının ardından, bazen her şeyin durulması, her şeyin geçmesi gerektiğini bilmek… Kayseri’de fırtına olur mu? Evet, olur. Ama belki de en büyük fırtına, insanın içinde kopandır.